Farkhunda did not die because of “Afghan culture”

http://pennpress.typepad.com/pennpresslog/2015/03/farkhunda-did-not-die-because-of-afghan-culture.html

Today we have a guest post from Julie Billaud, author of Kabul Carnival: Gender Politics in Postwar Afghanistan, out now.

Kabul CarnivalThe recent killing by a mob of Farkhunda, a 20-year-old woman, which occurred in open daylight in Kabul last week, is a powerful reminder of the precarious situation of women 14 years after US-led forces claimed to have liberated the country from Muslim fundamentalists. On March 19, Farkhunda, was beaten to death by a group of men near Shah-do-Shamshera mosque, after she was accused of burning the Quran. Her body was crushed by a car and set alight, in the presence of policemen, in a public execution in many ways similar to the ones the Taliban used to carry out on Kabul Ghazi stadium. Farkhunda’s dramatic story was soon to make the headlines of the international press, her death often explained in essentializing cultural terms: Farkhunda died because of the “culture of violence” or “the culture of impunity” that reign in the country, we were told. Again, it was Afghan society that was to blame, not the past 14 years of foreign military occupation and the flawed development projects of the so-called “reconstruction,” which have reinforced social inequalities and created a lumpen youth in thrall to radical Islam and violence. As Lila Abu-Lughod explains in her famous essay published in theAmerican Anthropologist in 2002, short after the invasion of Afghanistan:

“The question is why knowing about the ‘culture’ of the region, and particularly its religious beliefs and treatment of women, was more urgent than exploring the history of the development of repressive regimes in the region and the U.S. role in this history. Such cultural framing, it seemed to me, prevented the serious exploration of the roots and nature of human suffering in this part of the world.”

 

Indeed, since 9/11, representations of Afghanistan in the West have been shaped by images of women totally veiled under the full covering chadari (also called burka), a garment now broadly associated with their oppression, or fallen victims of domestic violence and “tribal justice.” These Orientalist narratives, instrumentalized to gather public support for the intervention, have often obscured the complex reality of Afghan women’s lives under foreign occupation. My book Kabul Carnival: Gender Politics in Postwar Afghanistan is an attempt at bringing back history and politics at the center of the analysis of Afghan women’s current situation. One of my main arguments is that the global concern for the plight of Afghan women is part of a broader humanitarian carnival that promotes an impression of normalization for Western audiences and hides the continuity of violence and injustice triggered by the international project. Indeed, the reconstruction of Afghanistan has been presented as a return to normality after long years of war and authoritarian rule. Like in the context of the Medieval carnival Mikhaïl Bakhtin describes in Rabelais and His World where the powerful and the subalterns momentarily exchanged their roles, this discourse of reversal has fed the illusion of a radical shift from an old order characterized by brutality to a new one characterized by “democracy,” “the rule of law,” and “gender justice.” However, a closer look at the inconsistencies, paradoxes, and ambiguities that have accompanied the reconstruction, especially in the sensitive arena of gender, reveals that this rhetoric of reversals serves to bolster the idea of change and “progress” in the West while consolidating structural hierarchies at the local level.

(gehiago…)

+750 Libros de Antropología, Sociología y Filosofía para descargar

http://egocatarsis.blogspot.com.es/2015/03/750-libros-de-antropologia-sociologia-y.html

 

Encontré estos libros en otro blog pero la plataforma para descargar era demasiado complicada. Prácticamente los descargue uno por uno.

Ahora los coloqué en el Google Drive y ahí los pueden descargar y visualizar más fácilmente.

Están separados por apellido, en su mayoría. Igual les sugiero que busquen por nombre de libro si no lo encuentran por apellido.

Espero les sirva 🙂

ENLACE

Inicien sesión con Google y luego coloquen “Añadir a Drive”. Automáticamente tendrán la carpeta en sus Google Drives. Ahí los podrán visualizar y descargar.

‘Mutilación genital masculina’

http://www.huffingtonpost.es/miguel-lorente/mutilacion-genital_b_6654130.html

La miseria del machismo llega a límites insospechados cuando además de actuar desde su violencia y con su violencia, trata de presentar los avances en igualdad como un ataque a los hombres. Bajo esa idea se presentan a sí mismos como las pacíficas víctimas de un matriarcado opresor, y llama a las personas que trabajan por una igualdad de la que también se beneficiarán con nombres cargados de agresividad, como feminazis, hembristas… y otras lindezas guardadas en la base de datos de los insultos tradicionales.

Pero van mucho más allá, un ejemplo de esa actitud lo tenemos estos días.

Cada año, por estas fechas, junto a la conmemoración del Día Internacional de Tolerancia Cero con la Mutilación Genital Femenina (seis de febrero), los machistas intentan introducir la confusión comparando la mutilación de los genitales de las mujeres en sus diversas formas, desde la clitoridectomía hastala infibulación, con la circuncisión practicada a muchos hombres como parte de los ritos culturales que se realizan en diferentes países.

Hay mucha miseria moral detrás de ese planteamiento, como la hay al intentar reducir el problema de la violencia de género a las denuncias falsas, o al intentar esconder la violencia que sufren las mujeres y las niñas dentro de otras violencias para de ese modo ocultar la responsabilidad de los hombres que la ejercen, y la de una cultura desigual y machista que prefiere mirar para otro lado en busca de justificaciones, antes que desvelar las razones que siglo a siglo han estado presentes. (gehiago…)

Perdón y rendición

http://www.larepublica.pe/columnistas/virtu-e-fortuna/perdon-y-rendicion-29-03-2015

Empiezo como en otras ocasiones por el disclaimer de rigor: trabajo en el Instituto de Estudios Peruanos y soy miembro de su Consejo Directivo, por lo que intento no comentar nuestras propias publicaciones. Esta vez hago una nueva excepción.

José Carlos Agüero ha publicado un libro que me parece admirable: Los rendidos. Sobre el don de perdonar (Lima, IEP, 2015, 162 p.). Es un libro testimonial, compuesto por relatos cortos, donde el autor reflexiona con una honestidad y valor extraordinarios sobre qué implica ser hijo de padres que militaron en Sendero Luminoso. Su padre fue detenido y ejecutado extrajudicialmente en 1986, en el develamiento del motín carcelario en el penal El Frontón, y su madre en 1992, aparentemente por miembros del ejército. En 1986 el autor era un niño, y en 1992 un joven adolescente. Como parte de esa familia fue testigo de las actividades de “el Partido”, y vio pasar por su casa armas y la preparación de cartuchos de dinamita. Pero Agüero se desarrolló evitando la identificación de “víctima”, y confiesa con remordimiento el desapego de su historia familiar. Se convirtió en historiador, poeta, activista de derechos humanos e investigador en temas de violencia política y memoria histórica. Hasta este libro, en el que el autor descubre que está inevitablemente habitado por la experiencia de sus padres, y desnuda su propia historia, incertidumbres, preguntas, culpas, penas, esperanzas.

Agüero nos permite entrar al mundo senderista de carne y hueso, inaccesible a través de su discurso fanático, al que no podemos llegar a través del negacionismo del MOVADEF, ni a través del discurso condenatorio en el que estamos todos los que rechazamos las acciones terroristas. Entramos a través del niño y del joven que escucha las historias sobre su padre, y que sufre las consecuencias del activismo de su madre. Y que vuelve a esa experiencia no para justificar, no para exculpar, sino para entender mejor lo que pasó. Así uno se encuentra con cuadros de izquierda que ingresan al senderismo y cometen o justifican crímenes no por ser psicópatas, sino en nombre de una retorcida idea de justicia. ¿Por qué esos ímpetus no se canalizaron de otras maneras? Ciertamente porque desde la propia izquierda se alentaron, muy irresponsablemente, discursos extremistas.

Pero airear estas historias es importante también para romper con una cadena de violencia. Agüero cuenta que un par de veces pidió perdón en nombre de sus padres, sin tener que hacerlo. Lo inapropiado del gesto lo llevó a prometerse no volver a hacerlo, aunque con este libro, de alguna manera lo hace. Pero intenta otro camino: asume el papel de víctima; diría que tanto de sus propios padres, como de quienes los ejecutaron extrajudicialmente. Pero lo hace para ponerse en posición de perdonar. Y no para erigirse en una conciencia moral superior, sino para rendirse, para romper un ciclo de agresión y revancha. Hay mucho más para comentar de este libro, lo que no hay es más espacio.

“Memoria de las máquinas” por Toni Vallès (Semifinal de Famelab España 2015)

“MAGIA, CIENCIA, RELIGIÓN” Autor: Bronislaw Malinowski

Descargue el libro en PDF: https://drive.google.com/…/0Bw-3yPOp2B3dQzBSdEpSS1VDU…/view…

Saludos cordiales; atte. Á.S.

Access top-read articles from Race and Justice—free for a limited time!

Racial Crime Stereotypes and Offender Juvenility: Comparing Public Views About Youth-Specific and Nonyouth-Specific Sanctions by Justin T. Pickett, Kelly Welch, Ted Chiricos, and Marc Gertz

Race, Social Identity, and Perceptions of Police Bias by Alessandro Oliveira and Kristina Murphy

Mentoring Marginality: The Role of Informal Mentors in the Lives of Socially Disadvantaged Adolescents by Bryan L. Sykes, Jason Gioviano, and Alex R. Piquero

Race, Space, and Being Policed: A Qualitative Analysis of Residents’ Experiences With Southern Patrols by Kideste Mariam Wilder Bonner

Competing Pressures and Complex Choices: African Americans and the Death Penalty by Mark D. Ramirez

Inequalities of Race, Class, and Place and Their Impact on Postincarceration Higher Education by Lindsey Livingston and Jody Miller

A Theory of African American Offending: A Test of Core Propositions by James D. Unnever

Race, Neighborhood Context, and Strategies to Avoid Victimization Among Female Probationers and Parolees by Jennifer E. Cobbina, Merry Morash, Deborah A. Kashy, and Sandi W. Smith

Influence of Race and Ethnicity on Charge Severity in Chicago Homicide Cases: An Investigation of Prosecutorial Discretion by Christine Martin

Rap on Trial by Charis E. Kubrin and Erik Nielson

Sign up for email alerts to stay up to date on the latest articles from RAJ.

*You may already have access to these articles through a library or other subscription.

Botereari uko egiteko ordua

http://www.argia.eus/argia-astekaria/2455/gizonak-eta-feminismoa

Indartsu ari da mugimendu feminista, eta zenbait diskurtso eta praktika gizartean barneratzea lortu du dagoeneko. Berdintasunaren bide horretan, non kokatzen dugu eta kokatu behar dugu gizonok gure burua? Baliagarriak al dira gizon taldeak? Nola jokatu behar dugu benetan harreman orekatuak garatzeko eta ildo horretan zer dute hobetzeko herri mugimendu eta antolakundeek? Jabetzen al gara ditugun pribilegioez eta zeintzuei eta nola egin behar diegun uko? Ala ez gaude horretarako prest? Azken finean, posizio hegemonikoa utzi eta bigarren lerrora igarotzea erasotzat hartzen du hainbatek. Horretaz guztiaz eztabaidatzeko mahaiaren bueltan elkartu ditugu Miren Aranguren Bilgune Feministako kidea, Jokin Azpiazu soziologoa eta Ander Bergara Emakundeko teknikaria.

Ezker-eskuin, Ander Bergara Sautua, Jokin Azpiazu Carballo eta Miren Aranguren Etxarte.

Ezker-eskuin, Ander Bergara Sautua, Jokin Azpiazu Carballo eta Miren Aranguren Etxarte. (Dani Blanco)

“Inplikatzea zer den birpentsatu behar dugu, ekintza politikoa ez ulertzea beti abangoardiaren eta lehenengo lerroaren ikuspegitik. Ez egite aktiboa nola landu ere pentsatu beharko genuke” (Jokin Azpiazu)

“Ez dut ikusten mugimendu feministan gizonek parte hartu behar dutenik. Beste gauza bat da borroka feministari zein ekarpen egin ahal zaion eremu ezberdinetatik. Zergatik ez duzu patriarkatuaren kontrako ikuspegia txertatzen zure asanbladan?” (Miren Aranguren)

“Erakundeetatik ahalegindu behar gara mezu sinpleak ematen. Bestela, alde batean mugimendu intelektuala eta beste muturrean herritarrak daude eta berdintasunak ezin du izan eliteen kontua, honetan ere botere harremanak daudelako” (Ander Bergara)

“Parekidetasunaren ideia liberalak irentsi gaitu eta identifikatu dugu berdintasuna prentsaurrekoan neska eta mutila jartzearekin. Ez da hainbeste dagoena berdintzea, dagoena eraldatzea baizik, sakonetik” (Jokin Azpiazu)

Zein da gizonaren egitekoa mugimendu feministaren aurrean eta berdintasunaren bidean? Inplikatu behar da (protagonismoa hartzea eta paternalismoz jokatzea leporatu dakioke) ala begirale izan behar du (nahikoa ez egitea leporatu dakioke)?

Jokin Azpiazu: Beharbada gizonezkoek ez dugu feminismoaren aurrean zerbait egin behar edo postura bat hartu behar. Arazo bat eduki badaukagu, deitu patriarkatua edo deitu genero sistema desorekatua, eta horren aurrean erreakzionatu behar dugu, arazo horren aurrean kokatu behar dugu gure burua, ez horri aurre egiteko dagoen feminismoaren aurrean. Gerora bai, teoria, pentsamendu, mugimendu eta are sentimendu feministarekin zein harreman mota nahi dugun pentsatu behar dugu bakoitzak, baina gure lehenengo kokapena da arazoa gure egitea eta konturatzea arazo bat dagoela, politikoa, etikoa… Aurpegi ezberdinak dituen arazoa.

Inplikatzea ala ez inplikatzea planteatu duzu galderan; hasteko, pentsatu behar dugu zer den inplikatzea eta nola birpentsatu dezakegun inplikazioa bera zer den. Historikoki, are gehiago Euskal Herrian, inplikatzeak harremana izan du abangoardiarekin eta oso ikusgarri eta publiko izatearekin. Zentzu horretan, diozunean inplikatzearen arrisku bat dela protagonismo handia hartzea, zerikusia du inplikatzearen atzean ulertzen dugunarekin. Niri burura datorkit Mursegok abesten duen Retaguardia eta Carolina León Madrilgo idazleak artikulu ugaritan landu duen atzeguardiaren ideia: ekintza politikoa ez ulertzea beti abangoardiaren eta lehenengo lerroaren ikuspegitik, eta horrek pistak ematen dizkigu pentsatzeko zein inplikazio mota har dezakegun gizonezkook feminismoarekiko. Ekintza eta ez ekintzaren arteko harremanaz gogoetatzea da: badirudi ekintza beti zerbait aktiboa dela, propositiboa dela, aurrera egiten duela, baina ez egite aktiboa nola landu ere pentsatu beharko genuke, gizonezkook gai feministetan lekuren bat aurkitzeko, baina protagonismoa eta abangoardia bilatu gabe.

Lehenengo gauza, gizonezkook burutik kendu behar dugu gure bidea edo gure forma egiteko behar hori, eta behar hori lotuta dago abangoardiaren ideiarekin. Alegia, zer egin behar dugu gizonezkook patriarkatuaren aurrean? Sortu behar al dugu gure ikuspegia?, begiratu behar dugu arazoa gure talaiatik?, zer egin pentsatu behar dugu?… Bada, ez. Ez dugu zertan edozein arazoren aurrean guk gure definizioa eta bidea egin, egitekoa gehiago izango da mugimendu feministarekin harremanetan egin behar duguna. Jakin behar dugu mugimendu feministaren alboan egoten; ez alboan babesteko edo ikuspegi paternalista batetik, baizik eta gizonezkook gai izan behar dugulako guk geuk erabat diseinatu ez dugun edo eskua sartu ez dugun zerbaitetan parte hartzeko, lehenengo hitza eta azkena izango ez dugun, eta agian hitz askorik izango ez dugun zerbaitetan, egon gabe erdigunean edo posizio ikusgarri batean. Zentzu horretan, onartu behar dugu gure posizioa zaila eta arraroa dela, baina jakinda beste batzuei gai honekiko posizio zail eta arraroagoak egokitu zaizkiela. Gure posizioa ez da erosoa eta deserosotasun produktibo bat sortzea izan behar da helburua.

Miren Aranguren: Hain juxtu, feminismoak planteatzen duen eta feminismo erradikalaren abiapuntuan dagoen “pertsonala politikoa da” leloak ondo adierazten digu ez dela bide erraza izango, gure alde ilunenak ere ukitzen dituelako. Barruraino iristen da, odoleraino, gure janzkerara, posturetara, jarduteko eratara, parte hartzeko moduetara… Dena kuestionatzen du eta ez da erosoa ez batzuentzat ez besteentzat. Ez zait gehiegi gustatzen bitan banatzea, ez garelako bakarrik emakumezkoak eta gizonezkoak, eta horiek ere ez garelako bloke homogeneoak. Gizonen parte-hartzea zein da? Orokorrean ez dakit, gizon batzuena akaso zehaztu dezakegu. Subjektu politikoaren inguruan egon den ekarpena (bollerak, transgeneroak, jatorriari lotutakoak…) eta intersekzionalitatearen ideia ere garrantzitsua iruditzen zait, ez bakarrik emakumezkoez ari garenean, baita gizonezkoei buruz ari garenean ere.

Bestalde, egia da gizonek protagonismo handia izan dutela mugimendu guztietan eta oso zaila zaie eroso sentitzea hasieratik, behintzat antolakuntzan, kanpoan utzi dituen mugimendu batean. Mugimendu feministan ez dut ikusten gizonek parte hartu behar dutenik, antolakuntzan, egituretan, asanbladetan… Beste gauza bat da borroka feministari zein ekarpen egin ahal zaion eremu ezberdinetatik, eta batzuetan ahaztu egiten dugu eremu pila bat ditugula lanerako, eta horiek erabat uztargarriak direla borroka feministarekin eta patriarkatuaren kontrako ekintzarekin. Izan ere, patriarkatua ez da aparte dagoen sistema bat, guztiz lotuta doaz kapitalismoa eta patriarkatua gurean, eta kapitalismoaren aurka edozein eremu eta eragin gunetik egin dezakegun moduan, patriarkatuaren aurka ere berdin egin dezakegu. Emakumeen asanblada jakin batean parte hartu behar al dugun begiratzen egon baino, zergatik ez dugu patriarkatuaren kontrako ikuspegia txertatzen gure asanbladan? Gaur egun dugun hutsunea hori da: borroka edo ikuspegi feminista ez da lehenesten, bigarren mailakoa dela ere entzun behar izan dugu, ez dela momentua, bada goazen hori aldatzera, eta aukera handia dago hor parte-hartzerako. Ulertuta, aldi berean, parte hartzeko modu asko dagoela eta gai honetan parte-hartzea oso lotuta dagoela aurrerapausoa eman ordez atzera egitearekin, isiltzearekin, entzutearekin eta parte hartzeko bestelako moduak garatzearekin.

Ander Bergara: Nik jakin ez dakit gizonon zereginak zein izan behar duen mugimendu feministaren aurrean. Egia borobilak baino, galderak ditut gai honetan, eta oso konplexua dela iruditzen zait. Herritar bezala, arazo larri bat dago, egiturazkoa, emakumeek sufritzen duten diskriminazioa, eta herritar bezala erantzukizun bat daukagu, giza-eskubideak urratzen ari direlako. Horren aurrean, zerbait egin beharra daukagu, gizon nahiz emakume izan. Kasu honetan, batez ere egin behar duguna da norbere buruari begiratu eta ikusi zenbaterainokoa den sexismoaren eragina, gizonok egunero aztertu behar dugu egiten eta pentsatzen duguna, ikusteko zein neurritan datorren bat berdintasunarekin. Etengabe kuestionatu behar dugu gure burua. Filosofia bat izan behar du berdintasunak, gure pentsamenduan eta eguneroko praktikan presente egongo dena, eta ez da hainbeste pankartaren atzean jartzea, bizitzeko modu bat baizik. Gizonak botere posizio batean egon gara eta botere posizio horrek eman dizkigun pribilegioei gure egunerokoan uko egitea dagokigu: elkarbanatzea botere hori, aisialdia, zaintza… Hori da egin dezakeguna. Pribilegioei uko egiteak gutxienez bi sari ditu: pertsona askeagoa izatea batetik, eta humanoagoa edo osoagoa bestetik, garapen pertsonal osoagoa eta libreagoa izateko aukera ematen dizulako.

Biktimizazioa izan dute mintzagai mahaikideek. “Gizon ugariri entzuten diodan diskurtsoa abiatzen da ‘patriarkatuak ni ere zapaltzen nau’ ikuspegitik, baina emakumeak gara erasoa jasaten dugunak”, dio Arangurenek. “Zer gertatzen da boteredunarekin boterea kuestionatzen denean? Asaldatu eta haserretu egiten dela. Min hori pentsatzeko eta kudeatzeko tresnak behar ditugu, ez dadin bihurtu biktimizazio eta diskriminazio ikur”, gaineratu du Azpiazuk.

(gehiago…)

Feminismoa beherapenetan

http://www.argia.eus/blogak/mikel-garcia/2015/03/30/feminismoa-beherapenetan/

Feminismoaren medaila zintzilikatzea gustuko dugu eta gero eta elkarte, talde, erakunde, pertsona… gehiagok gehitzen dio etiketa feminista bere buruari. Berdintasunaren alde nagoenez, feminista naiz. Kito.

Gainerakoei feministak garela aldarrikatzea baino gehiago dagokigu egunerokoan berdintasunaren alde egitea.

“Feminismoak aitortza bat lortu duen heinean gai saihestezina bihurtu da herri mugimenduetan eta baita administrazioan ere, baina agian kritiko izan behar dugu eta pentsatu ez ote diogun garrantzi handia eman terminoa hor jartzeari eta ez hainbeste jarduera, izaera eta filosofia aldatzeari. Feminismoaren beherapenak dira nolabait, mugimendu feministako kide batentzat feminismo hitzaren atzean dagoen konplexutasuna eta zentzua ez baitu hartzen ziurrenik manifestu edo estatutu askotan erabiltzen den feminismo hitzak, ez dago zentzuz hain betea”, adierazi digu Jokin Azpiazuk Gizonak eta feminismoa: Botereari uko egiteko ordua mahai-inguruan. (gehiago…)

Hizkuntza aniztasuna bermatzeko protokoloa landuko du Kontseiluak Donostia 2016n

http://www.argia.eus/albistea/hizkuntza-aniztasuna-bermatzeko-protokoloa-landuko-du-kontseiluak-donostia-2016n

Martxoaren 18an bildu zen Donostia 2016ren patronatua Kontseiluak antolatuko duen goi bileraren edukia ezagutzeko (argazkia: Dani Blanco).

Hizkuntzen arteko berdintasuna nazioartean bermatzeko protokolo bat ezarri nahi du Kontseiluak eta Donostia 2016k sustatuko duten Europako Hizkuntza Aniztasunaren Goi Bilerak.

Asteartean aurkeztuko dute datorren urteko abenduan egingo den goi bilera eta Donostiara etorriko dira talde antolatzailean parte hartuko duten nazioarteko eragileetako kideak.

Proiektuak helburu gisa hartu du hizkuntza aniztasuna bermatzea, elkarbizitzarako funtsezko oinarri gisa –hain zuzen elkarbizitza da Kultur Hiriburuaren proiektuak hasieratik sustatu nahi izan duen balore nagusietako bat–. Helburu hori lortzeko bidean, desabantailan dauden hizkuntzen garapenerako tresna eraginkorra izan nahi du goi bileran onartuko den protokoloak.

Antolatzaileek garrantzi handia eman diote Euskal Herrian azken hamarkadetan euskara garatzeko egiten ari den ahalegin kolektiboari eta goi bilera berezko errealitate horretatik abiatuko dela aurreratu dute. (gehiago…)