“Ingelesa ez, euskara da baliagarria Nafarroan”

http://m.argia.eus/artikulua.php?id=2454_ingelesaren-mitoak

Espainolismo linguistikoak erreminta ezin hobea aurkitu du euskara isolatzeko: ingelesa. Hizkuntza horren inguruan mito eta gezur asko dagoela uste du Juan Carlos Moreno Cabrera hizkuntzalari madrildarrak. Joan den urteko hondarrean izan zen Iruñeko Katakrak-en, Manu Robles-Arangiz Fundazioak gonbidatuta. Nafarroako Gobernuaren eskoletako Ingelesa Ikasteko Programa izan zuten ardatz berak eta gainerako hizlariek.

Gauza bat da ingelesa erabilgarria den ala ez, ikasteak merezi duen ala ez. Jakina merezi duela ingelesa ikasteak, baita beste hizkuntzak ikasteak ere. Dena dela, ingelesak baditu gaur egun hainbat ezaugarri mitiko, batzuetan magikoak. Ezaugarri horiek kolonialismo linguistikoarekin daukate zerikusia. Alegia, herritarrak bere hizkuntza hitz egiten du, badator kanpoko hizkuntza eta sinetsarazi diote hizkuntza hori askoz erabilgarriagoa dela, askoz hobea dela, ezaugarri ia magikoak dituela. Jada ez zaitu inork konbentzitu behar hizkuntza hori ikasteko. Gogorarazten dizuet Penintsulan gauza bera gertatu zela gaztelaniarekin, eta gaur egun ere gauza bera gertatzen da.

Jende orok hitz egiten du ingelesa

Gezurra. Japonian Munduko Saskibaloi Txapelketa jokatu zenean, hainbat kazetari harrituta zegoen, japoniarrek ez baitzuten ingelesa hitz egiten. Arazoa ez dago Japonian, baizik eta Japonian askok ingelesez hitz egiten duten sinesmen horretan.

Egia da, Europako hainbat herrialdetan, Herbehereetan, eskandinaviar herrialdeetan, ingelesez oso ondo moldatzen den jendea aurki daiteke, baina ezin da esan Europan hala gertatzen denik. Frantzian, Alemanian, Errusian, Grezian, Italian ezin dugu elkar ulertu ingelesez. Jakina dagoela ingelesez egiten duen jendea, gaztelaniaz, frantsesez edo italieraz bezala. Edonork ingelesa hitz egiten duela indarrez sartu zaio jendeari buruan eta ikasi behar dutela sinetsi dute, erabiliko duten ala ez, lanean behar duten ala ez, pentsatu gabe. Are okerragoa, sinestuta dago ingelesa ez badaki sekulako gabezia duela, kulturalki akastuna dela, analfabetoa.

Horregatik, inkestetan jendeari galdetzen zaionean ingelesa ba al dakien baietz erantzuten du. Beldurra ematen die bestelakorik erantzuteak. Ideologia zentzugabe horren arabera, ingelesa globalizazioaren hizkuntza da. Ez. Ingelesa baliagarria da, baina batzuetan berez ez dauzkaten ezaugarriak atxikiz, hizkuntzak inposatu egiten dira. Bere garaian gauza bera gertatu zen latinarekin eta grezierarekin. (gehiago…)

Bizkaiko Aldundiak emandako birziklatze datuak gezurtatu ditu Ekologistak Martxanek

http://m.argia.eus/berria.php?id=51838

Ekologistak Martxan taldeak ezbaian jarri ditu Bizkaiko Foru Aldundiak emandako 2014ko birziklatze datuak, okerreko metodologian oinarrituta daudela argudiatuta. Gorka Bueno EHUko irakasleak egindako azterketak xehe jasotzen ditu Aldundiari egotzi dizkioten huts metodologikoak.

Bizkaiko Lurralde Historikoan sortutako Hiri Hondakinen Behatoki Iraunkorra txostenean, Aldundiak dio “benetako birziklapen-indize osoa” %67,7koa izan dela 2014an. Hau da, 2013an baino 5,2 puntu gehiago.

Ekologistak Martxaneko kideek adierazi dute zenbaketa modu egokian eginda indize hori ez dela inondik inora %67,7ra iristen.

EHUko irakasleak egindako txostenean irakur daitekeenez, aldaketa nabarmena dago 2014ko txostenean, 2013koarekin alderatuta. Labur esanda, Zabalgarbi errauskailuko tximinietatik isurtzen diren hondakin erraustuak ekuaziotik kanpo utzi dituzte. Hala lortu dute  2013ko txostenean %49,5eko birziklatze-indizea zena %62,5era igotzea (2013ko datuak), eta %43,9koa, berriz, %67,7raino handitzea (2014koak). Bestalde, %43,9ko datua ere handiegitzat jotzen du Buenok; benetakoa 38,5ekoa besterik ez da, haren kalkuluen arabera.

“Konponketa arbitrarioa”

Metodologia berria gogor kritikatu du Gorka Buenok: “‘Konponketa’ arbitrarioa da, ez du justifikaziorik europar metodologian”. Buenoren esanetan, Zabalgarbik barreiatzen dituen errautsak existitzen ez direla suposatzearen parekoa da zenbaketa egiteko modu hori: “Ez dira sortzen, ez eta tratatzen ere, eta, hortaz, ez dute ingurumen-inpakturik. Jakin badakigu hori faltsua dela”.

Bestalde, gogorarazi dute Aldundiak balorizazio energetikotzat jotzen duena ez dela beti hala. 2013an, Zabalgarbik hondakinak erre bai, baina 132 egunetan ez zuen elektrizitaterik sortu. “Deigarria da”, dio Gorka Buenoren txostenak, “2014ko Behatokiak 2013an erraustutako hondakin guztiak balorizatutakotzat jo izana (…). Zenbatespen anomalo horrek ezbaian jartzen ditu 2014ko datuak”.

Hondakin organikoaz den bezainbatean, Ekologistak Martxanek azpimarratu du 2016ko helburuak betetzeko, konpostatutakoaren kopurua %790 handitu beharko dela, eta Aldundiari eskatu dio hori nola lortuko duen argitzeko.

Power and the Gaze: What Does Resistance Look Like?

In 1975, Mulvey conceptualized the gaze as the power derived by the viewer when they cast their glance upon a hierarchized, usually female, body. This idea perfectly captures the way a subject on film is both frozen in a time and space, and consumed. I want to turn that around, in a more kyriarchal and postmodern fashion, and allot power to the subject.

Refinery 29 has a series of photographs by Blaise Cepis. Through them, women discuss and display their body hair.  In a beautifully hued array, these women speak of personal choice, empowerment and acceptance in ways that act as a counternarrative to the Brazilian-plucked-chicken-prepubescent-non-mammal-landscaping construct that is currently in vogue.

And yet. Yet. Among this abundance of hairy joy – there is no direct gaze. Among the 21 slides there are faces in profile, lower portions of faces, averted glances with pupils looking away. There is only one woman directly glancing at the viewer, and even as her defiant brows dominate her face she is neither fully seen nor subsequently fully known.

5u (gehiago…)

Dave Isay: Everyone around you has a story the world needs to hear

Dave Isay opened the first StoryCorps booth in New York’s Grand Central Terminal in 2003 with the intention of creating a quiet place where a person could honor someone who mattered to them by listening to their story. Since then, StoryCorps has evolved into the single largest collection of human voices ever recorded. His TED Prize wish: to grow this digital archive of the collective wisdom of humanity. Hear his vision to take StoryCorps global — and how you can be a part of it by interviewing someone with the StoryCorps app.

Journal of the Anthropological Society of Oxford: Open Access and Relevant

http://savageminds.org/2015/03/25/journal-of-the-anthropological-society-of-oxford-open-access-and-relevant/

This week’s open access spotlight falls on the Journal of the Anthropological Society of Oxford. A while ago I gave mad shouts out to Cambridge Anthropology when it was resurrected and published by Berghahn.  So it seems only fair to showcase the Journal of the Anthropological Society of Oxford (JASO) for making the decision to stay small, home-brewed, and open.

It can be a bit confusing navigating around JASO’s site, but it’s definitely worth your while.Their latest issue is on sexual harassment in the field, a topic that has been the topic of increasing attention in the blogosphere and and the discipline more widely. On this score, JASO couldn’t be more relevant to what’s going on in anthropology today.

As someone interested in the history of anthropology, however, it’s really in the back issues (over  twenty five years of them) that JASO really shines. Here, the journal shows how a small group of people embarked on a shared project can create. The ups and downs of the department are recorded in every issue — book reviews show you what the department thought of the outside world, while obituaries help it mourn its own. I feel like a biography of Godfrey Lienhardt could be written out of just these back issues alone. It’s rich stuff to explore, and its all open access.

Ultimately, the quiet way JASO publishes its material may not result in a tremendous ‘impact’ of the sort that audit culture likes to see. But that’s ok. A quick look at the list of contributors make it clear that this journal is not just a platform for producing scholarship, it’s a platform for nurturing scholars and reproducing institutions.

Go dig around the site — it’s a rich enough archive that I’m sure there’s something there to tickle your fancy or to underwrite a teachable class example.